Sommigen van mijn vaste bezoekers hadden het al gevonden. Ik heb een nieuw blog. Heb zelfs een domein aangeschaft. Vanaf 2012 (hopelijk) ben ik te vinden via www.gerbie.nl

Tot die tijd, het archief of elders…

In de tuin van Esther zou het beest waarschijnlijk een dagtaak hebben. Geen slecht idee dus. Voor de andere deelnemers is het wel vervelend dat zij nou net weer de eerste was met het goede antwoord. Daardoor loopt ze als koploopster verder uit op de rest en weet ze dat ze hoe dan ook nog twee ronden aan de leiding gaat, misschien nog wel langer.

Tijdens het dagje uit voor neef Gijs onlangs in Nordhorn werd deze foto gemaakt. Eigen foto dus, niet van Wikipedia (even gekeken, maar ik zag zelfs geen foto die er op leek). De Virtuele veer gaat dus weer naar Esther.

Stand na tweexebntwintig prijsvragen:?

Esther 3,5 virtuele veer?
Peter 1,5 virtuele veer?
Vincent 1,5 virtuele veer?
Bas de Jong 1,3 virtuele veer?
Bas 1 virtuele veer?
Darch 1 virtuele veer ?
Dinand 1 virtuele veer ?
Harmen 1 virtuele veer ?
Mark 1 virtuele veer ?
Massi 1 virtuele veer?
Steven de Vries 1 virtuele veer?
Aschwin 0,5 virtuele veer?
Berry 0,4 virtuele veer?
Marion 0,3 virtuele veer?
Bert 0,1 virtuele veer

Op 22 augustus 1911 liep Louis Bxe9roud het Louvre museum in Parijs binnen. Hij wilde een sketch maken om te verkopen aan toeristen. Daarvoor liep hij naar de plek waar het beroemdste schilderij hing. Maar toen hij aankwam in de Salon Carrxe9 bleek de Mona Lisa te zijn verdwenen. De museum directeur had een jaar daarvoor nog geroepen dat het nooit gestolen zou kunnen worden; x93je kunt net zo goed een toren van de Notre Dame proberen te jattenx94, of woorden van die strekking had hij geroepen.

Honderd jaar verder zijn we ondertussen. Ik wist niet eens dat het beroemdste schilderij met een verzekeringswaarde van meer dan 700 miljoen dollar ooit gestolen was. Toch is er ook al een film over gemaakt, Mona Lisa missing. Terug naar 1911. 60 inspecteurs en 100 politiemensen begonnen een onderzoek. Toch zijn er nu nog steeds meerdere theoriexebn over hoe het schilderij op een dag verdwenen bleek te zijn. Zelfs Pablo Picasso, toentertijd een arme artiest in dezelfde stad, werd verhoord. Die kon de politie ook niet helpen.

Ruim twee jaar later dook het schilderij op in Italixeb. De dief vond dat hij het doek terug had veroverd op Napoleon en dat het nu terug was in het land waar het hoorde. Hij wilde het wel teruggeven, op voorwaarde dat het in het Uffizi te Florence zou komen te hangen. Later bleek dat zijn motief minder nobel was. Een half miljoen lire was namelijk ook goed. Hij kreeg zijn losgeld, maar werd meteen gearresteerd. Vincenzo (of Pietro) Peruggia werd een held voor vele Italianen, zat uiteindelijk maar een paar maanden vast. Hij haalde wel de top tien van Time magazinex92s grootste bandieten aller tijden. Hij had een tijdje in het Louvre gewerkt en kon zonder problemen het museum in en uit lopen. Met een schilderij dus ook.

Na terugkeer in Parijs werd hij zelf ook schilder. Klein verschil met Leonardo da Vinci. Hij schilderde namelijk geen schilderijen, maar huizen.

Toevallig kwam was het reisschema zo dat ik op woensdag in Barcelona aankwam. Heb ik ‘s avonds toch maar even een wedstrijdje meegepikt.

Het verbaast mij elke keer weer. Dat er mensen zijn die tijdens hun vakantie extra vroeg opstaan om een handdoek neer te leggen op een zonnebedje bij het zwembad. Dag in, dag uit. Op deze foto zie je iets na achten 's ochtends nummer 80 en 81 neergelegd worden, linksboven in de foto.

Ben eigenlijk wel benieuwd hoe vroeg de eerste opstaat. Overigens is het tot zeker 11 uur extreem rustig bij het zwembad.

Mike Gayle x96 The to-do list

Zes boeken staan er al op de plank van hem. De eerste die ik ooit las, heb ik geruild. Gekregen door een ruil ergens in Yucatan, Mexico, verder geruild na lezing in Guatemala. Hij had er acht geschreven, ik lig er dus nog eentje achter. Nu is het wel zo dat elk boek net iets minder goed is als het vorige. Dat de ideexebn net even iets gekunstelder zijn. Dat het net elke keer iets meer geschreven is met een publiek in het achterhoofd. Ik ben eigenlijk iets meer van de romantische gedachte dat een schrijver een boek schrijft omdat het x91er uit moetx92, omdat het x91in hem zitx92. Al is een schrijver natuurlijk ook gewoon een beroepsbeoefenaar die x92s middags broodbeleg op het brood wil en x92s avonds een keer een biefstuk in plaats van een tartaartje.

Gayle heeft volgens mij zijn baan als agony aunt bij de Cosmopolitan opgegeven en schrijft nu full-time. Na acht keer een roman te hebben bedacht, schreef hij voor dit boek over zijn eigen leven. En wel over een bizar deel van zijn eigen leven. De zogenaamde x91to-do listx92. Hebben we allemaal toch wel eens gedaan: een lijstje maken wat we nog allemaal moeten doen. Of willen doen. Of willen hebben gedaan voor we 40 (50, 65) zijn?

Het leuke van dit idee is dat Gayle een gigantische lijst heeft geproduceerd (1277 items), niet zo maar iets dat je op een vrije zaterdagmiddag wegwerkt. Hij heeft zich daarna een jaar de tijd gegeven om alles ook daadwerkelijk uit te voeren. Zijn vrienden in de pub zijn de jury, zij moeten beoordelen of een item op de lijst afgevinkt mag worden.

Ondanks het leuke gegeven, is het boek niet extreem boeiend. Ik weet dat het een non-fictie boek is, maar heb mijn twijfels over de uitwerking. Als je al een lijst weet te produceren van 1277 items, dan is het volgens mij onmogelijk om de nummers die je voor de taken hebt gezet ook nog eens te onthouden. Daardoor krijg je kromme zinnen als x93Having opted to put learning Italian on hold Ix92m trying to decide whether to tackle item 412:x92Become a blood donorx92, or item 328: x91Speak to a financixeble advisor about investing for the future so that you donx92t have to spend your dotage in penuryx92, when I remember that Ix92m supposed to be at my local GPx92s surgery showing them my knee.x94 Zo praat je niet, zo schrijf je ook niet. Daarbij zie je dan langzamerhand de overlap tussen diverse taken. 304. Have John and Sue over for dinner. 305. And Dave and Maz en dan nog een aantal vrienden die ook mogen komen eten. Nodig ze een keer uit voor een bbq en je hebt weer 5 van de taken gedaan. Iets te gezocht wat mij betreft.

Toch is het leuk om Gayle te lezen. Hij heeft zelfspot. Hij is van ongeveer dezelfde generatie als ik zelf, zodat jeugdherinneringen automatisch een Pavlovreactie oproepen. Hij schrijft toegankelijk en leest lekker weg. Zo lang je niet op zoek gaat naar een tweede laag, naar een diepere mening, zal Gayle je niet snel teleurstellen.

En omdat het een gigantische lijst is, een paar voorbeelden:
87. Discover something new
151. Unpack box marked x91stuffx92 still unpacked from our house move 6 years ago
364. Make friends with new and interesting people
516. Put down wife as next of kin in passport rather than mother
672. Use up all the mini bottles of toiletbril that you insist on liberating from hotel bathrooms
850. Sample more world cuisine like Iranian food
1021. Read War and Peace because it will make you look smart
1254. Take a bag with me whenever I go shopping

Citaat: x93 x91Okay, I think wex92re done,x92 said Jo. x91Just to remind you of the rules: we agreed that ninety-nine per cent tick rate of the 1277-item total would be considered to be a succes and anything below that mark would be considered to be a allure. Agreed?x92 x93 (blz. 285)

Nummer: 11-010
Titel: The to-do list
Auteur: Mike Gayle
Taal: Engels (UK)
Jaar: 2009
# Paginax92s: 343 (3361)
Categorie: Non-fictie
ISBN: 978-0-340-98084-2

Meer Gayle:
Gaylex92s website
Gayle over dit boek
His x91nx92 hers
Brand new friend
Dinner for two
Wish you were here
Turning thirty
Recensie Mark Forster
Download Gaylex92s boeken
Blog tijdens het schrijven van dit boek

Mike Gayle – The to-do list

Zes boeken staan er al op de plank van hem. De eerste die ik ooit las, heb ik geruild. Gekregen door een ruil ergens in Yucatan, Mexico, verder geruild na lezing in Guatemala. Hij had er acht geschreven, ik lig er dus nog eentje achter. Nu is het wel zo dat elk boek net iets minder goed is als het vorige. Dat de ideeën net even iets gekunstelder zijn. Dat het net elke keer iets meer geschreven is met een publiek in het achterhoofd. Ik ben eigenlijk iets meer van de romantische gedachte dat een schrijver een boek schrijft omdat het ‘er uit moet’, omdat het ‘in hem zit’. Al is een schrijver natuurlijk ook gewoon een beroepsbeoefenaar die ’s middags broodbeleg op het brood wil en ’s avonds een keer een biefstuk in plaats van een tartaartje.

Gayle heeft volgens mij zijn baan als agony aunt bij de Cosmopolitan opgegeven en schrijft nu full-time. Na acht keer een roman te hebben bedacht, schreef hij voor dit boek over zijn eigen leven. En wel over een bizar deel van zijn eigen leven. De zogenaamde ‘to-do list’. Hebben we allemaal toch wel eens gedaan: een lijstje maken wat we nog allemaal moeten doen. Of willen doen. Of willen hebben gedaan voor we 40 (50, 65) zijn?

Het leuke van dit idee is dat Gayle een gigantische lijst heeft geproduceerd (1277 items), niet zo maar iets dat je op een vrije zaterdagmiddag wegwerkt. Hij heeft zich daarna een jaar de tijd gegeven om alles ook daadwerkelijk uit te voeren. Zijn vrienden in de pub zijn de jury, zij moeten beoordelen of een item op de lijst afgevinkt mag worden.

Ondanks het leuke gegeven, is het boek niet extreem boeiend. Ik weet dat het een non-fictie boek is, maar heb mijn twijfels over de uitwerking. Als je al een lijst weet te produceren van 1277 items, dan is het volgens mij onmogelijk om de nummers die je voor de taken hebt gezet ook nog eens te onthouden. Daardoor krijg je kromme zinnen als “Having opted to put learning Italian on hold I’m trying to decide whether to tackle item 412:’Become a blood donor’, or item 328: ‘Speak to a financiële advisor about investing for the future so that you don’t have to spend your dotage in penury’, when I remember that I’m supposed to be at my local GP’s surgery showing them my knee.” Zo praat je niet, zo schrijf je ook niet. Daarbij zie je dan langzamerhand de overlap tussen diverse taken. 304. Have John and Sue over for dinner. 305. And Dave and Maz en dan nog een aantal vrienden die ook mogen komen eten. Nodig ze een keer uit voor een bbq en je hebt weer 5 van de taken gedaan. Iets te gezocht wat mij betreft.

Toch is het leuk om Gayle te lezen. Hij heeft zelfspot. Hij is van ongeveer dezelfde generatie als ik zelf, zodat jeugdherinneringen automatisch een Pavlovreactie oproepen. Hij schrijft toegankelijk en leest lekker weg. Zo lang je niet op zoek gaat naar een tweede laag, naar een diepere mening, zal Gayle je niet snel teleurstellen.

En omdat het een gigantische lijst is, een paar voorbeelden:
87. Discover something new
151. Unpack box marked ‘stuff’ still unpacked from our house move 6 years ago
364. Make friends with new and interesting people
516. Put down wife as next of kin in passport rather than mother
672. Use up all the mini bottles of toiletbril that you insist on liberating from hotel bathrooms
850. Sample more world cuisine like Iranian food
1021. Read War and Peace because it will make you look smart
1254. Take a bag with me whenever I go shopping

Citaat: “ ‘Okay, I think we’re done,’ said Jo. ‘Just to remind you of the rules: we agreed that ninety-nine per cent tick rate of the 1277-item total would be considered to be a succes and anything below that mark would be considered to be a allure. Agreed?’ “ (blz. 285)

Nummer: 11-010
Titel: The to-do list
Auteur: Mike Gayle
Taal: Engels (UK)
Jaar: 2009
# Pagina’s: 343 (3361)
Categorie: Non-fictie
ISBN: 978-0-340-98084-2

Meer Gayle:
Gayle’s website
Gayle over dit boek
His ‘n’ hers
Brand new friend
Dinner for two
Wish you were here
Turning thirty
Recensie Mark Forster
Download Gayle’s boeken
Blog tijdens het schrijven van dit boek

Gerbie's prijsvraag. De onregelmatig terugkerende vraag voor de bezoekers van dit blog, met slechts een virtuele veer voor de winnaar, de eerste die het juiste antwoord in de reactiebox weet neer te zetten.

De vraag is net zo simpel als voordehandliggend: Welk dier ziet u hieronder?

Gerbie's prijsvraag, de 22e ronde van de eeuwigdurende prijsvragenserie met als enige prijs een virtuele veer.

Het leek een geintje. In een leegstaande winkel was activiteit. Het bord kwam al snel op de gevel. Hier vestigt zich kapper zus en zo. Budget kapper geloof ik. De lokale website wist te melden dat het de 13^e kapper in het dorp was. Vond ik veel. Vind ik nog steeds veel. Ik ben eens aan het rekenen gegaan.

Als de 13 kappers gemiddeld 2 personeelsleden hebben (en dat is een lage schatting, weet ik bij sommigen tenminste), dan werken er 26 kappers. In totaal is een kapper al snel 50 uur per week geopend. Elke week kunnen er dus 1300 werkuren gemaakt worden. Als ik in een stoel zit, dan ben ik meestal na een kwartier wel klaar. Vele dames doen er langer over heb ik begrepen. Is een half uur gemiddeld raar? 2600 knipbeurten per week.

Dat betekent dat iedereen in het dorp elke vijf weken naar de kapper moet om alle kappers aan het werk te houden. Maar dan ook echt iedereen. Alle kale koppen, pasgeborenen, chronisch bedlegerigen en hippies tellen mee. Ik denk dat het geen rare schatting is dat een kwart van de bevolking nooit een kapsalon van binnen ziet. Dat betekent automatisch dat de rest elke drie weken moet gaan. Ook hier ben ik een dwarsligger. Ik ga elk kwartaal, tenzij er een aanleiding is om eens wat eerder te gaan. Nu weet ik dat er dames zijn die elke week gaan, maar het gemiddelde ligt dan nog op 7 weken.

Ik geloof er niet in. Het kan niet lang duren of de er gaan kapsalons failliet. Ik heb nog geen rekening gehouden met de zogenaamde thuiskappers (en die worden ook steeds populairder) die even bij iemand langs komen of in hun eigen garage knippen. En ik heb nog niet bekend dat ik zelf altijd een dorp verderop naar de kapper ga. Nu wel.

J. Bernlef – Bernlefs beste

Eigenlijk had ik al lang iets van Bernlef willen lezen, maar zelfs toen er al meerdere boeken van hem in mijn kast stonden, kwam het er op de een of andere manier niet van iets van hem te lezen.

Dus om te beginnen, meteen maar deze verzamelbundel gepakt. De titel geeft een hoop weg. Als ik dit niet leuk vind, dan hoef ik de rest ook niet te lezen. Scheelt me flink wat tijd. Toch wel gek, maar op de een of andere manier ben ik er van overtuigd dat Bernlef een goede schrijver is, maar of ik zijn boeken ook leuk vind, was ik minder zeker van.

En na deze verzameling gelezen te hebben moet ik zeggen dat mijn voorgevoel wel klopte. Het viel me niet mee. Voor ik door ‘De man in het midden’ heen was, had ik al meerdere momenten dat ik overwoog het boek terug in de kast te zetten. Het pakte me niet, het liep niet, er gebeurde niets boeiends. Ook ‘Vallende ster’ kon me niet raken. De gedichten van ‘Niemand wint’ gaven me op zijn minst het vertrouwen om de rest van het boek ook te lezen, maar ondanks dat, was het eigenlijk een negatieve positieve kant. Gedichten schieten nu eenmaal een stuk meer op, het lijkt of het lekker wegleest.

Het essay (tenminste ik neem aan dat het dat is) ‘Opmerkingen over het realisme’ past volgens mij niet in deze verzameling. Maar gelukkig kwam toen aan het eind ‘Tindemans dilemma’. Humoristisch, diep, boeiend, subtiel, absurd. Alles kwam ineens samen. Een mager gegeven gebruiken om een mooi kort verhaal te schrijven, maar dat dan wel weer zo uit weten te rekken dat het grappig blijft en dat je nieuwsgierig door blijft lezen. De obsessie van de hoofdpersoon met paraplu’s is een geweldig uitgangspunt voor prachtige observaties, gekronkelde redenaties en vreemde gebeurtenissen.

Maar al met al vind ik het een magere oogst voor een boek dat als titel ‘Bernlefs beste’ heeft gekregen. Op de titelpagina staat daar overigens achter ‘volgens Bernlef’ en dat kan volgens mij wel eens erg bepalend zijn. Want objectief naar je eigen werk kijken, is ontzettend lastig. Misschien vinden anderen wel helemaal niet dat dit zijn beste werk is. Ik heb de schrijver dus nog niet opgegeven, zijn meesterwerk ‘Hersenschimmen’ wil ik toch nog eens lezen. Ooit. Maar nu nog even niet.

Citaat: “Wat wij hier zien is de eerste fase in de geleidelijke verdwijning van de paraplu uit meneer Tindemans’ bewustzijn. De paraplu is in ingeklapte staat al een stuk minder opvallend en nu handcontact door polscontact is vervangen, is het gevoel van zijn aanwezigheid, als een soort verlengstuk van meneer Tindemans’ lichaam, sterk aangetast.” (blz. 287)

Nummer: 11-009
Titel: Bernlefs beste
Auteur: J. Bernlef
Taal: Nederlands
Jaar: 2000
# Pagina’s: 311 (3018)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-214-5252-9

Meer:
Bernlefs site
Schrijversinfo
Gehele boek lezen?
Koninklijke Bibliotheek